اعترافات

آخرین سنگر سکوته/ حق ما گرفتنی نیست

آسمونشم بگیرین / این پرنده مردنی نیست

آخرین سنگر سکوته / خیلی حرفها گفتنی نیست

در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست                   مست از می و می خواران از نرگس مستش مست

در نعل سمند او شکل مه نو پیدا                         وز قد بلند او بالای صنوبر پست

آخر زچه گویم هست از خود خبرم چون نیست       وز بهر چه گویم نیست با او نظرم چون هست

چون شمع وجود من تا به سحر خود را                میسوخت چو پروانه تا روز زپا ننشست

شمع دل دمسازان بنشست چو او برخاست            افغان نظربازان برخاست چو او بنشست

گر غالیه خوشبو شد در گیسوی او پیچید               ور وسمه کمانکش شد با گیسوی او پیوست

                                     باز آی که باز آید عمر شده حافظ

                              هر چند که ناید باز تیری که بشد از شصت

در آخرین باد تند پاییز

تنها مرد داستان

که...

دل در گرو محبت یاری بسته بود.

بی تاب بود و هراسان

مبادا باد شاخه نو رسته در پاییز را درهم شکند.

مبادا زمستان سرد در راه به سرما گیردش.

برخواست تا با درون همه آتشش

باد و سرما را به آتش کشد.

یاوری با بهاری سبز در راه است.

                                                یلداتان خوش دراز باد.

وای بر آنان که دین را با سیاست، بهشان فروخته اند.

و تبسم را بر لب ها جراحی می کنند ...

و تبسم را بر لب ها جراحی می کنند ...

و تبسم را بر لب ها جراحی می کنم  ...

فرقی می بینید بین من و آنها؟

در انتهای این مسیر مبهم اما ...

         این بزرگترین درد من است.

حس ترسی مرا می درد. حسی که نمی گذارد از خود برون آیم و کامل بفهمم خویش را. ترس از درد بیشتر. مثلش چاقوییست که در جانت می رود و هر چه بیشتر فرو می رود بیشتر دردت می کند. می دانم برای بیرون کشیدن تخم درد باید به عمق بزنم اما تحمل چاقو و درد را ندارم. زود چاقو را بیرون می کشم و درد را خلاص می کنم. تا کی روزی رسد که مردانه چاقو را در جانم زنم؟ و از درد حتی بمیرم اما ققنوسی شوم در سرزمین حیاتم.

از خود فرار می کنم و دل به شادی می سپارم اما لختی بعد سر جایم که آرام می گیرم، بی درنگ اندوهی می خراشدم که عمرت را باختی باز؟ راه سنگلاخ دور را می بینم که باید پیمود اما از ترسِ درد در شهر می مانم و سر به بازی مشغول می دارم. دارم منفجر می شوم از درون. نفهمیدم کسی باید بکشدم یا خود آدم شوم؟ نوشتن آرامم نمی کند باید بروم.

                                            ... که اگر بروم شاید خوشحال شوم وگرنه نه!

در سیاهی های جاده ای هستم در اتوبوسی قدیمی. صبح است و سپیده نزده است. ذهن به مقصد خود می رود اما. آنجا که رنج های خودم به کنار، به رنج های دیگران بی اختیار گریستم. بارانی گونه های جاده خشک را تر می کند. گوئیا آسمان با دلی پر به حال تمام ما می گرید.

تشکر می کنم از پدرم. به خاطر صبر عجیبش در دردها. در تلاش عجیبش برای رفاه عزیزانش. می دانم بی نیاز است اما نیازهای ما او را آرام نمی گذارد. هر گاه به پیشش می روم شرمنده برمی گردم.

دست بوس مادرم که مادر است. همیشه دل نگرانم است. رفتارهایی ازو می بینم که در هیچ کس نیافته ام. هیچ وقت او را حسابگر در احساس نیافته ام. هیچ گاه تقاضای رفتار متقابل ازم نکرد. تنها شکایتش بی وفایی ( بی وفایی تعبیری از من است.) من است. حقش می دهم بی حق دفاعی برای خودم. منی که گاه از همه عالم و آدم می برم اما یادم می رود که او جزو فرشتگان است.

شرمنده هر دوشانم.

من هیچ وقت کار فابل ذکری برایشان نکرده ام. اما سعی کرده ام هیچ وفت نگذارم دردهای پس چهره ام آب را در دلشان تکان بدهد. نمی خواهم بی هیچ خیری شری برسانم. با خود عهد کرده ام کنارشان بمانم. نگذارم فردا که پسرانشان رفتند احساس شایع تنهایی پیری از درون بخوردشان.  ناراحتیشان مثل پتکی بر سرم می کوبد. گیچ و ویج به دنبال شاه عادل می گردم. آنگاه بچه می شوم و گریه را سر می دهم.

بسی رنج بردیم در این سال سی  /  که رنج برده باشیم فقط، مرسی

در اتوبوسم، در جاده ای بی انتها. تیرهای برق در پرسپکتیوی خیره کننده، مرا به انتهایی می رسانند. به نقطه ای که گویا همه چیز آنجا جمع می شود. به سویش می رویم، اما نمی رسیم.

در کنارم زنی جوان در حال مراقبت وسواس گونه از فرزند شیرخوارش. زندگی در جریان است.

پس از نگارش پست "این بار امید به وبلاگم بسته ام! (این دل گرفته ترین پست است)" به دلایلی تصمیم به حذفش گرفتم اما پس از درنگی بنا به تعهدم بر اعتراف تصمیم بر نگه داشتنش گرفتم و دیدن کامنت میر حسین عزیز مرا ترغیب به پاسخی برای دیگر رهگذران اندک این بیغوله کرد. نمی خواهم ریشه یابی کنم و کوتاه می گویم که این وبلاگ مکان دور از تمدنی برای من است که به خودم نزدیک شوم و با خودم راحت شوم. به خاطر تنهایی و نداشتن کسی که در لحظه با من باشد و بتوانم این حرف هایم را برایش بزنم و او هم گوشی باشد به اینجا پناه می برم. در واقع اینجا نقش همان بخش تاریک ذهن را بازی می کند که ناخواسته ها و تلخی ها را به درونش شوت می کنیم. پس نمی توان زیاد توقع شاد بودنش را داشت. از سویی من گوش برای شادی هایم خیلی دارم. دوستانی دارم که همیشه باهاشون شادم و حتی اغلب من آنها را شاد می کنم اما گوش برای تلخی ها کم دارم و ناچار آواره اینجایم!

بی گوشی برا تلخی ها
آواره شدم من اینجا!

از امید هم ناامید شده ام. خسته شده ام از گول زدن خود با امید که همه چیز به بی امیدی می انجامد. من به همه کس، به همه چیز دل بستم اما همیشه ناامید شده ام. خسته ام از این بی ثمر دویدن. جذبه ای نمانده. بیزارم از لجن زاری به نام کره زمین. ذلم پر می کشد برای مرگ. اما باز از بی تکلیفی می ترسم. در دین هم وعده آرامشی نیست که برزخ و دوزخ و قیامت همه بی آرامشیند. تازه من که دین ندارم. مرگی را می خوام که آرام شوم. حتی اگر نیست شوم. نگاهی به دستانم در نور کم این بی وقتی شب می کنم. نمی فهممشان. نمی خواهمشان. هیچ چیز از دارایی هامو نمی خوام. از همه چیز متنفرم. در تاریکی اتاق چشمانم غرق نور لب تاپم می شود. می خوام به داخل نور بروم اما باز واژه های سیاه خودم را بر زمینه سفیدش می بینم. دلم از اشیا هم گرفته. دلم می خواهد از این جهان بروم. از خدایی که مرا به این لجنکده کشانده بیزارم. بیزار. از خدای مهربانی که مرا غرق رنج کرد بیزارم. دوست داشتم امشب بروم.

سراپا من گوشم / تا لمس کنم این صدا

که با من می گه از عشق / از هبوت در بهشت

و این صدا منو می بره / به دشت نور، به افق می بره

و این صدا منو می بره / به شهر عشق، به افق می بره

باید فرار کنم. دنبال آن باید بگردم که مرا از شر ذهن بیمارم رها کند.

خوشحالم که این مواقع سرم سنگین می شود و خوابم می گیرد. راهی برای فرار از لحظه هست لااقل.

                                                                                                             خوابم می یاد.

من از دورهای زمانم

آنجا که روزها اگر جنگ، شبهایش صلح بود.

روزها آفتاب سوزان و کار بی پایان

شبها تاریکی و تمنای شهابان

دیوِ سیاهِ کج راه، مرا با انگشتانی کج، به سوی دیگر دیواری انداخت.

حال در میان سنگهای گوشت خواه، دلتنگ آن شبهای صلحم.

 صدای تیربار مرد سفید، شب را به آتش می کشد.

دلتنگ آن شهابان گهگهاه آسمان تاریکی ام که گشایشی بودند.

دیشب هر چقدر تلاش کردم در میان گلوله های شناسنامه دار، شهاب امیدی ندیدم.

من از یادت نمی کاهم.

     حتی اگر خبری نگیرم.

          حتی اگر خبری نگیری.

پرواز می کرد، بی آنکه بداند.

همه چیز از شبی در آسمان تاریک شروع شد.

نگاهش دوخته شد بر نسیمی روح نواز در گذر

لذتی در جانشان موج زد.

آتشی از درون، پوستشان را هم سرخ کرد

عاشق شدند و ترسیدند از پایانی سریع،

که نسیم ها مجبور به رفتن اند.

مرد تاریکی ها پس، به دنبال نسیم شد.

مرد ناگاه خود را در آسمان روشنی دید.

به راستی بی پر می پرید.

                                    باور کنید.

دلم بدجور از جور ظالمان زمان گرفته. به حال خودم و خلق رنجور ایران می گریم. ملتی تنها مانده در وحشت سرد بیابان، که مسیری را می پیمایند که با خطر سقوط در تاریکترین چاه های زمان. مردمی تنها، با اشکی در گوشه چشم، که در میان ستارگان بی رمق چشمک ستاره ای را می جویند تا با دلخوشکنکی خود را راضی به ادامه دادن کنند. می ترسند و می روند، که هر آن، که به هم نگاه می کنند کمتر از قبلند. هیولای تاریکی ها با دستی خونین و خوف آلود کمشان می کند تا رعب ادامه، ناتوانشان سازد. مسافران این بیغوله هر آن که بغضشان راه نفس را می بندد به میرشان می نگرند که با امیدهای مدامش به پیش می خواندشان. در دل ظلمت چه کنند اگر اینبار دیو میر را به چاه تاریکی هایش برد، که امیدها کشک می شود. ناگاه کسی شروع به فریاد می کند. این بار که می خواهد امیدی برای ادامه به این قوم اسیر تاریکی بدهد. مرد شعر آزادی را می خواند . می خواهد از جلوی پایمان دست بکشیم و افق را بنگریم. نور بی رمقی از پشت بلندترین کوه در حال قد کشیدن بود. ماه است در حال طلوع. این نور خبر از شروع ماهی نو می داد. مردم در این بیابانِ همه تاریکی تا کنون ماه را ندیده بودند. مرد به خاک افتاد، بغضش ترکید، سروشی شد برای مسافران. همه با چشمانی تر طلوع را به نظاره افتادند. سروش خواندن آغاز کرد:

... از صبر خدا در شگفت بودم. می دانستم که

 لطف حق با تو مداراها کند               چونکه از حد بگذرد رسوا کند

...

مدتیست دلم بدجور گرفته. ذهنم مشغوله. احساس خفگی دارم. احساس می کنم دور وبرم خیلی شلوغه. نمی توانم به خود فرو روم. ذهنم بد مشوش است. کسی را محرم نمی یابم و این عذابی عظیم است. بی گوشی برای شنیدن نمی توانم به خودم نزدیک شوم و عقده دل وا کنم. از سویی در شلوغی احساس بی کسی بیشتری دارم تا زمان تنهایی! ای کاش دردم فقط از خودم بود. شرایط این روزهای ایران عذابی مضاعف است. هیچ تسلطی بر کندوکاو درونم ندارم. نمی توانم منسجم بنویسم. همیشه با نوشتن رها می شدم اما الآن فقط کسانی چون شجریان و لطفی آرامم می کنند آن هم تا زمانی که در گوشم نجوا می کنند. شاید این ها با کتاب روانشناسی دین در ارتباط باشد. همواره به مادلن بیمار پیر ژانه (روانشناسی دین ص ۸۲) فکر می کنم. شاید من هم چون اویم. هر موقع صفحه۸۲ را می خوانم می ترسم. این روزها افکاری نشنیده در درونم شناورند.قبلا کسی را در درونم جدا از خودم و تلاشهایم و نتیجه گرفتن هایم می یافتم که گهگاه او را خدا می نامیدم اما حالا از وجود دو نفر به جز خودم پرده بر می دارم. اگر به کسی اینها را نمی گفتم شاید از همین تشخیص اختلال وسواس می ترسیدم. احساس آنی را دارم که مرضش سرطانیست لاعلاج و شایدم ایدز. به هر رو من نگرانم و در حال انفجار. تسلایم تسلای مصطفی ملکیان است که گفت (نقل به مضمون): روانشناسان نسل اول همچون فروید تفکر مرگ را بیماری دانسته اند اما نسل سومی ها که همان انسانگراها باشند عدم تفکر به مرگ را مرض می دانند.

توضیحش برایم سخت است. سعی کردم اما نتوانستم منسجم احساسم را و نکات زیبای فیلم را جمع  کنم، پس خودتان ببینید. این یک تعالی در نوعی نگاه متفاوت به زندگی است که سخت است اما مطلوب.

اگر دیده اید یا دیدید منظور من فرار کردن از مدرنیته (بنا به میل من) و بندهاست و احساس و تمنای پرنسس و سلحشور برای پیوستن و انفجار احساسات حقیقی و مفیدشان است. اعتنا به حقیقتی در وجودشان که با هم بودن کلید گشایشش است.

    Der Krieger und die Kaiserin *